ا گر در قسمت جستجوی این وبلاگ کلمه خودزنی را جستجو کنید، مطلبی مربوط به یکسال و نیم قبل را میابید با عنوان خودزنی! . برایم جالب است که من دو مطلب با فاصله زمانی حدود یک سال و نیم نگاشته ام که هر دو عنوانشان خود زنی است. اما این کجا و آن کجا…
حدود یکسال و نیم قبل ذیل عنوان خودزنی نوشته ام:
“عمیقترین زخم را نزدیکترین دوست می تواند به شما بزند. و کسی از خودتان به شما نزدیکتر نیست.”
وقتی خودت را به نقد می سپاری، یعنی خودت را به امانت به دیگران می سپاری تا هر کدام به شیوه خود باز پس دهندت، یعنی به دیگران فرصت نزدیک شدن می دهی تا تو را ببینند و تو را لمس کنند و تو را برایت و بر بناگوشت، هر کدام به لحنی زمزمه کنند…
و اما…
تو چه میکنی؟
آیا به تنگ آمده از حجم زمزمه ها فریاد می زنی که اینمنم؟
خود را در زمزمه آدمها جستجو می کنی؟
یا نفس آدمها را می شماری بر بناگوشت؟
و اما…
و اما باور کن دوست من که این خطای باصره ی تو است که هر چه اجسام از تو دورتر می شوند کوچکترشان می بینی. و قیاس به نفس شایعترین مغلطه است…
آدمها هر چه نزدیکتر شوند، کوچکترت میابند.
مونتنی می گوید:
“انسان می تواند مایه ی شگفتی جهان باشد ولی زنش و خدمتکارانش هیچ چیز قابل ملاحظه ای در او نبینند”
مدت زیادی که این جا نیومدم دارم پست های قبلی رو می خونم
سلام
بله مدتی بود این آواتار با نمک خورشید خانوم به کامنتدونی ما نور نپاشیده بود
دارم حلاجی میکنم
شاید وقتی به خودت اعتماد داشته باشی دیگه نقد دیگران پایه های وجودت رو نلرزونه!
آیا اعتماد به خود ( اعتماد به نفس)، باید ضامن نلرزیدن پایه های وجود باشد در برابر نقد؟
این نقد که فرمودید آنقدر ها هم پدیده ناهنجاری نیست دوست من…
اینمنم عزیز سلام
سال نو مسیحی را به خودت و خانواده ات تبریک می گویم. ۲۰۱۰ نوید امواج حیات بخش دیگری است.
هریک از ما خود مسیح عالمیم————-هر الم را بر کف خود مرهمیم
حق یارت
سلام دوست دانشمند و فرهیخته من
به آغاز و امید هم بد عادت شده ایم رضای عزیز…
باید یکی پا پیش بگذارد و یک روز واقعیت را بگوید…
فکر می کنی ۲۰۱۰ از ۲۰۰۰ پر نوید تر و حیات بخش تر آغاز خواهد شد؟
هر چند نیک می دانم که گاهی گریزی نیست از:
…هر روز قرار و پرسش و خنده
هر روز قرار روز آینده…
زنده باشی
واقعاً همینطوره نمونه های زیادی میشناسم!
ممنون همکوک
امان از عمیق ترین زخمها
این استاد مونتنی بسیار بسیار نغز سخن فرموده اند
ما که دیگر زخم نما! شده ایم (یه چیزی تو مایه های نخ نما)
واقعا این درسته که خود آدم می تونه بیشتر از هر کس دیگه ای به خودش آسیب برسونه و خدشو زخمی کنه .
زخمای عمیقی که جاش همیشه می مونه…
بدبختی اینجاست که:
اغلب خود کرده را تدبیر هم نیست…
چرا ، ۲ تا تدبیر داره !
سلام اینمنم عزیز!
مثل همیشه خوندن متنتون لذت بخش بود.
سلام
بعد از مدتها… خوش آمدید
سلام دوست عزیز من
خوبی؟؟؟
شاید برای همینه که همه ی ما آدم ها یه نقاب گنده روی صورتمون زدیم و یه سپر مدافع هری پاتری دور تا دور خودمون کشیدیم که کسی بهمون نزدیک نشه! و هیچ کسی راحت تر از خودمون نمی تونه این سپر رو از بین ببره……. ممنونم ازت! لازم داشتم این حرفاتو بعد از اون بازی آخری…. که هنوز از پس لرزه هاش در تب و لرزم!
سلام
ممنون
بله این بازی، بازی خوب و در عین حال خطرناکیه
دکتر محشر نوشته بودی. من که چند بار خوندمش. میدونی هر چیزی از دور قشنگتر به نظر میاد مطمئناً. من یکی که از نقد شدن فراریم و دوست دارم یه فاصله ای با همه داشته باشم.
چیزی که مهم است این است که مقیاس و عیار چه باشد. نقد مهم است و می تواند مفید فوایدی نیز باشد، اما اینکه کدام چشم را محرم بدانیم و گوهر درون را به بهانه عیار زدن و سنجش به کدامین گوهری بنماییم مهمتر است طوطی جان…
سلام دکتر جان
کریسمس مبارک
ولی بد نیست ادم هر از چند گاهی خودشو نقد کنه
تا خیلی متکبر نشه
تا بفهمه همونطور که بقیه از نظر اون اشکالهای دارن اون هم بی عیب نیست
و یک دوست صمیمی ایینه ای است که واقعیت شما رو نشون میده
ولی همه کس اجازه ندارن و نمی تونن شما رو درست نقد کنند
چون از درون شما خبر ندارن
البته بعضی از ما درون قشنگی نداریم!!!
هر فرد مهم و مشهوری هم مثل ما انسان است و مثل ما زندگی می کنید فقط استعداد های خاصی دارد
پس او هم مثل بقیه افراد با اعضای خانه برخورد می کند.شاید برای همین برای اعضای خانه شناخته شده است
تمام حالاتش- افکارش و درونش که هیچ یک از ما قادر به دیدن او نیستیم مگر کسی که با او پیوند محبت بسته.
چقدر حرف زدم
یه سری هم به ما بزن دکتر جان
منم اواتار میخوام(ادمی که داره حسودیش میشه)
راستی این آقای مونتنی یه طوری گفته انسان … بعد گفته زنش … آدم خوشش نمیاد. بهتر بود طوری میگفت که معناش این نباشه فقط مردها توی همچین وضعیتی قرار میگیرن. البته همه اینا با این فرضه که قائل بشیم خانوما هم ممکنه اینقدر سطح فکرشون بالاتر از اطرافیان باشه … فرضی که حتی امروز هم خیلی ها قبول ندارن چه برسه به زمانی که ایشون این جمله رو گفته.
انگار منظور مونتنی از انسان دقیقن خودش بوده، ضمنن گمونم خانومها برعکس تشریف دارند یعنی می تونن باعث شگفتی همسر و نزدیکانشون بشن در حالی که کل جهان هیچ چیز قابل توجهی در ایشان نبینند…
زن ستیز شدی؟
چه بد!
آدما همیشه در جستجوی کسی هستند که ضعف ها و حقارت های خودشون را نداشته باشه..خب طبیعیه هرچه فاصله بیشتر باشه تشخیص معایب دشوارتر خواهد شد(و یا غیر ممکن)
وقتی با هزار سعی و تلاش بهم نزیک می شویم و کم کم وجوه مشترک هم را می یابیم(که او هم مثل من اینهمه ضعیف و حقیر و معمولی ست..و اصلا هم مورد خارق العاده و منحصر به فردی نیست)از یک سو خوشحال و امیدوار میشویم که یک نفر دیگر به لیست ادمهای شبیه من!پیدا شده و من در حقارت ها و کاستی هایم خیلی تنها نیستم..از سوی دیگه نومید میشویم که اون مورد هم خارق العاده و استثنائی نبوده و بازهم اشتباه کردیم….
همسر(زن یا مرد)به بیشتر ویژگی های شخصی ما واقف هستش اعم از ضعف ها و خلقیات منفی و …….پس ما برایش بت نیستیم..ولی همه ی جهان از خصوصیات فردی من مطلع نیستند پس ممکنه یا از من بیزار باشند یا برعکس عاشقم شوند!!!
ارزش عشق و احترام اون همسر بی نهایت بار بیشتر از اون هوادر و مرید راه دور است
باور کن!!!!!
منم باتون موافقم. زمانی که بچه بودم، وقتی توی کتابای ریاضی و فیزیک مختصری از زندگی دانشمندان بزرگ رو میخوندم شیفته اونا میشدم، و ناخوداگاه سعی میکردم شبیه اونا زندگی کنم. در حالی که بسیاری اصلا شخصیت و زندگی خوبی نداشتن. به نظر من اگه آدم بزرگ ترین دانشمند یا فیلسوف قرن باشه ولی مثلا به همسر و بچه هاش اون طور که باید توجه نکنه اصلا ارزشی نداره.
من باور می کنم آنچه فرمودید را…
باور کن!
باور بفرمایید ما جیگر در افتادن با جماعت نسوان و … و تاب و تحمل لنگه دمپایی و باتوم را نداریم. در مجموع دربست مخ لسیم (تو مایه های تیوب لس)
اون زن ستیز مزاح بود
ای خدا همش باید توضیح بدیم..همه جا…همیشه
لازم نیست توضیح بدهید. سوال پیش بیاید ما خودمان اهل پرسش و گفتمانیم
خیلی خوبه که آدم خودشو از نگاه منتقد خودش و دیگران ببینه. البته اینکه اون نگاه منتقد کیه هم مهمه. چون هر نقدی سالم و تاثیر گذار نیست و هر منتقدی درست نقد نمیکنه.دیدن خودت از زاویههای دیگه باعث میشه خودتو بهتر بشناسی و خصوصیات خودتو بهبود ببخشی و نقاط ضعفتو از بین ببری و نقاط قوتتو تقویت کنی.
پ.ن: پست سال قبلتونو دیدم یاد مطلبی افتادم نمیدونم دیدین یا نه.یه سیستمی دوستان جدیدن معرفی کردن برای سایتا و وبلاگها که یه جور تاریخ نگاریه برای وبلاگه و هر روز که پست میگذاری پست چند سال قبلتو مثلن با عنوانش برات نمایش میده. یه چیزی بود تو رادیو صبحها پخش میشد میگفت چند سال قبل در چنین روزی. چیزیه تو این مایهها
ممنونم روشنک گرامی
با فرمایشات شما موافقم. در مورد سیستمی که فرمودید جستجو و پرسش خواهم کرد و ممنونم از لطف و عنایتی که فرمودید.
سلام آقای دکتر
ما خود زنی میکنیم …
شب را و روز را
هنوز را
دلتنگ هم میشویم
به به
ببین کی اینجاست.
بسیار خوشحالمان کردید وحید عزیز.
راستی سلام بر هر دوی شما
جالب بود مرسی
زنده باشید
سلام ، اولین باره که این جا میام .
یه ذره خجالت می کشم
احساس غریبی می کنم
“عمیقترین زخم را نزدیکترین دوست می تواند به شما بزند. و کسی از خودتان به شما نزدیکتر نیست.”
اینو خیلی قبول دارم .
سلام بانوی گرامی
خیر مقدم و خوش آمد می گویم حضورتان را
سلام. جمله آخر از مونتنی فوق العاده بجا بود. من تا فردا وبلاگت رو توی وبلاگ کوچک خودم برای سایرین معرفی میکنم. خوشحال میشم بیای و ببینیش. الان میخوام بخونم مطالب دیگتو.
سلام و خیر مقدم دوست گرامی
ممنون از لطف و عنایت شما. برای عرض ادب حتمن خدمت میرسم.
سلام جناب اینمنم
میدانم که این نوشته ها تکراری است و خسته کننده، و از این بابت عذر بنده را بپذیرید
مونتنی، راست میگوید ،اگر کسی در دنیای پیشرفته ای زندگی کند ، پرواز با هواپیما، دنیای اینترنت ،و جهان صنعت برایش جاذبه ای ندارد ولی اگر یک کسی خاکی رابا گونی روی شانه هایش جابجا کند یک فرگن برای او تحول و شگفتی است
کسی که در عافیت کامل عقل و جسم زندگی کند پزشک یا ادیب ناصح برایش بی معنی است ،ولی کسی که مبتلا به بیماری عفونی ، یا گرفتار تمور مغزی، یا دندان درد ویا مشکل دفع ادرار داشته باشد دستهای یک پزشک از نفس مسیح معجزه گر تر و شگفتی آور تراست
کسی که فاصله بین دو شهر هزار کیلو متری را پای پیاده یکماهه طی کرده باشد او می فهمد که اختراع اتومبیل و هواپیما چه شگفتی و اعجاز است
سئوال: آیا آن کسی که کشف فرگن را یک تحول می بیند قدر شناس و دانا است؟
آیا آن کس که به اقتضای سلامت جسم سرو کارش با پزشک نبوده آدم بد و قدر نشناسی است؟
آیا تصورات ما ، مخترعین ،کاشفین و خدمت گزاران بشریت را بزرگ یا کوچک میکند؟
من تصور میکنم این خود ما هستیم که به اقتضای وضع روحی و جسمی خودمان، دنیای باورهایمان را میسازیم و هر کس درعمق باور خودش غوطه ور است
همانطوری که ما بزرگ شدن یک درخت را در حیاط خانه خود، وگذر عمرمان را متوجه نمیشویم تغییرات افرادی را که در کنار ما هستند را نیز در ک نمیکنیم
از انسانی که یک روز ریسمان با فته شده از تفکر فلان فلسفه، بر گردنش اورا به سویی میکشد و به انتها نرسیده در راه برگشت گردن خودرا مانند توله ببری در دهان ماده ببری مهربان تراز مادرکه فشار دندانها نفسش را میگیرد چه توقعی داری توله ببری در دهان ببری بزرگتر
میخواهم بگویم ما را به حال خود نمیگذارند تا خودمان باشیم ما نه خود زنی می کنیم و نه خودرا کوچک می بینیم ما را کوچک می کنند و وادار به خود زنی
بشر امروز افسار تفکر خودرا بدست دیگران سپرده و صاحب و اختیار دار فکر خود نیست ما در جریان امواج زندگی مانند تخته پاره ای شناور هستیم که با جریا ن موج بالا و پایین می شویم
سلام و عرض ادب
فکر کنم این توضیح لازم است که: جمله مونتنی انتقادی نیست، بلکه توصیفی است.
در مجموع اگر منظورتان را درست فهمیده باشم، باید عرض کنم که با فرمایشات شما موافقم.
قیاس به نفس شایعترین مغلطه است…
ممنونم دلای گرامی
بسیار برایم جالب بود که توجهتان به این جمله جلب شد. شاید شاءن این جمله را من در این متن رعایت نکردم. معلوم است که شما همان را می خوانید که من سعی دارم بنویسم. بله آنچه اغلب ما را یکسره به بیراهه می کشاند قیاس به نفس است.
سلام
جالب بود و منو تو فکر برد.
هنوز دارم فکر می کنم و فکر می کنم که شما راست می گی.
بعضی وقتها از دوستانی ضربه می خوری که فکرش را هم نمی کنی
یا فکرش را می کنی و کاری نمی کنی یا نمی توانی کاری کنی…
خواندن این پست بسیار لذتبخش بود. ولی
انسانها انچیزی که در وجود ما برایشان خوشایند است را می پرورانند.بعضی وقتها باید انچیزی که برای خودمان خوشایند است را بپرورانیم.( این مطلب به معنای بی توجهی به دیگران نیست)
یعنی خودمان چیزهائی را که دیگران ندیده اند یا دیده اند و نپسندیده اند را درونمان رشد دهیم.
پاینده باشید
وقتی پوسته اطراف خودمون و میشکنیم و با جسارت جرات روبرویی با همه نقدها و انتقادها رو پذیرا میشیم. بی شک در ان زمان ما بیشتر میتونیم خودمون و دریابیم . برخی انسانها از طریق گارد گرفتن ذهن و رفتار و اخلاقیات خودشون و منقبض کردند و این باعث دوری “خودشون” از “خویشتن” خودشون شده. باید از این انقباض ها به دراییم . پوسته هارا بشکنیم. و رها شویم. رهای رها.
همیشه از خوانشت لذت میبرم این منم عزیز. نگاه فلسفی قشنگی داری.
آخه من چه جوری جواب اینهمه لطف شما را بدهم؟
یا به قول هم میهنان افغانی عزیز:
چکار کنم؟
چکار را به فتح چ و با کاف مشدد بخوانید
پس واسه اینکه مایه شگفتی عزیزانمان باشیم باید سعی کنیم از انها دور بمانیم؟؟؟؟
این که خیلی ناجوره!!
خدا رو شکر، پس عزیزانمان عبارتند از:
همسر و خدمتکاران ما!
یه دوست دارم که هر وقت از هم دوریم تازه می فهمیم چی رو داریم از دست میدیم یا دادیم!…همیشه میگه چیزهای بزرگ رو از دور میشه دید..همیشه هم من فکر میکنم یعنی تو این مدت اینقدر چاق شدم؟!!
این دوست شما می خواهد فلسفه را زندگی کند یا زندگی را بفلسفاند…
آخر عاقبت نداره دختر
سلام
نمیدانم باید دعا کنم اگر نزدیک شدن ادم ها به هم یا به هرچیزی تلخی میاورد پس به هم نزدیک نشوند !!!!!!اما میدانم که نمیشود که به هم نزدیک نشوند پس دعا میکنم ……………….
یاد همان تلخی بی پایان یا یک پایان تلخ افتادم ..اگر برسی به انتهای یک نفر اخرش میشود انتخاب یکی از این دو تا
نگاه عزیز سلام
بله من گاهی فکر می کنم یکی داره با ما بازی می کنه…
برای تان ارزوی روزهای را دارم که دلتان می خواهد
زنده باشید، همیشه
میگم دکتر جان نوشته هات اول میرن جفت پا تو دل میشینن بعد میان بالا یه تلنگر به مغز میزنن دمت گرم شیطون.
انسان هرگاه وارد جامعه میشود خواه یا ناخواه مورد قضاوت و یا نقد است و اولین چیزی که مورد نقد قرار میگیرد ظاهر ادمی است و هرچه نزدیکتر شوند افکار رو حیات و … نیز مورد نقد و قضاوت است.
همیشه از نقد دیگران استقبال کرده ام اما هیچگاه اجازه نداده ام که مسیرم را تغییر دهند. و به نظر من نقد دیگران چیز مهمی نیست مهم می تواند این باشد که چقدر این نقد و قضاوت صحیح و با شناخت باشد هرچند تفکر زیاد در این زمینه هم میتواند باعث خروج از مسیرت گردد.
ممنون از همراهی و محبت بیدریغ شما.
سلام دوست خوبم
کامنتت آنقدر به دلم نشست که همه ی خستگی ها و دلخوری های این مدت یادم رفت… ممنونم ازت!!! مثل همیشه محبت داری.
شما و دلخوری؟!
ما که باورمون نمیشه…